Nga Përparim Kalo
Vjet me nje mikun tim te vjeter, N.H., qe jeton e punon ne Washington D.C., po shkonim te luanim tenis ne nje kend sportiv, qe ndodhej prane shtepise se tij.
Ishin 3 ose 4 fusha tenisi, nese e mbaj mend mire por ajo qe me beri pershtypje ishte se fushat kishin shume hapesira te gjelbra perreth, sa une e pyeta N, me naivitetin prej Shqiptari, si ka mundesi qe kane mbetur keshtu keto hapesira e nuk ka dale ndonjeri qe ti kerkonte ti merrte e ti shfrytezonte per te ndertuar objekte banimi apo objekt tjeter qe gjithsesi do ishte fitimprures. Nuk me vuri faj, se ai e di mire qe ne Shqiperine tone te dashur eshte kthyer ne hobi zaptimi i terreneve dhe kendeve sportive, pra sendeve qe ndikojne per te zgjatur jeten, e kthimi i tyre ne ndertesa qe vecse ndikojne ne shkurtimin e jetes. N. kish degjuar per aneksin e stadiumit Qemal Stafa, por edhe per fushen Ali Demi, si dhe per dhjetra raste te tjera. Dhe nuk me vuri faj. Por nga ana tjeter, ajo qe diskutuam ishte se ne Washington D.C., por edhe gjetke, ku ka shtet, jo vetem qe nuk merr mundimin njeri te beje kerkese per leje se e di qe eshte levizje e deshtuar, por cka eshte me interesante, shteti eshte aq i forte sa nuk te le te guxosh te te shkoje mendja per te ndermarre nje aventure te atille
M’u kujtua ky detaj dje kur mora vesh qe ishte rrafshuar e me pas po kafshohej dhe germohej kendi sportiv tek nje nder kompleket e mireorganizuara rezidenciale – Laguna Blu ne Qerret, Kavaje, ku qindra familje kane mbi 10 vjet qe jetojne dhe ku femijet u rriten duke u ushtruar ne ate kend sportiv. Dhe thashe me vete: Si ka mundesi qe guxojme te mendojme te bejme marifete ne kurriz te qindra bashkepronareve ? Si ka mundesi qe guxojne te na trajtojne si te ishim nje tufe njerezish kot, pa lidhje me mjedisin qe na rrethon, e na perket, ne masen qe na perket? Pergjigjen ma dha Andi Bushati dje me idene e tij racionale, kur thote se tek ne do te vazhdojne te guxojne te mendojne si te perfitojne ne kurriz te te tjereve, madje edhe te fqinjeve legale, me te cilet ndajne rrugen, pemet, pyllin, pishinen, reren, detin, ajrin, e ku ta di une c’tjeter, persa kohe shteti eshte ne gjunje. Dikush do te thote: “Po kur e kane me letra si i behet ?” Pikerisht ketu eshte ceshtja te letrat. Dmth tek guximi qe mendon te kerkosh letra ne nje situate kur te gjithe e dine qe smund te kete letra. Perfishire ata qe i japin letrat. Eshte si puna e atyre qe mundoheshin te mashtronin shtetit, dhe qe shteti bente sikur skuptonte dhe i la te mashtronin duke paraqitur kioskat me leje provizore si ndertime te perhershme vetem sepse siper mbanin vule noteri. Mendoj se pasojat e kesaj dukurie qe po perjetojme jane te natyres psikologjike dhe sociale se frenojne deshiren per te jetuar ne komunitet, duke stimuluar vetizolimin brenda mureve tona, ne bunkerin e pashpreses.
